اسمان عشق

ع ـ عشق بر درخت ارزو پر می کشد                      بهر تو لعل صفا سر می کشد

ا ـ اسمان عشق را گر نیلوفری                             سوی تو عالم سراسر می کشد

ط ـ طائف خانه ی عشق است ولی                       جای تو دست بر ان گوهر می کشد

ف ـ فرش غرور را به زیر پای تو                              چون بلبلی سوی گلی پر می کشد

ه ـ هر چه نویسد باز ماند در پی ان                        رای تو را بهرش در اخر می کشد